Gisterenavond interpelleerde ik op de gemeenteraad over de verwaarlozing van de wandelroutes in het noorden van de gemeente Beveren. De bevoegde schepen Peter Deckers moest toegeven dat er van de 5 wandelroutes in Kieldrecht, Prosperpolder en Doel er nog slechts één bewandelbaar is. Het gemeentebestuur koestert voor de toekomst ambitieuze plannen voor nieuwe wandelingen, maar is niet in staat om de huidige wandelingen te onderhouden. Behalve de verdwenen wandelingen in Prosperpolder en Doel is er het schrijnende voorbeeld van het Vingerlingenpad in Kieldrecht. Nog geen drie jaar hernieuwd en volledig verwaarloosd.

Op 20 mei 2009  werd het vernieuwd rusthuis van Kieldrecht plechtig gevierd onder een stralende zon. De toegangsweg via de steeg Molenstraat (ook  naar de bibliotheek) was echter niet heraangelegd. De Vlaams Belang  afgevaardigde in de VZW culturele centra had nochtans  op 26 maart 2007 (2 jaar geleden) reeds de opmerking gemaakt dat deze steeg in bijzonder slechte staat was. Schepen van Cultuur Heide Beck verzekerde dat onze opmerking zou doorgeven worden aan de bevoegde schepen.

Gisteren besteedde het Nieuwsblad de nodige aandacht aan de situatie in en omtrent het polderdorp Doel. Behalve Filip Antheunis (Open VLD) en Jos Stassen (Groen) werd ook naar het standpunt van het Vlaams Belang gevraagd. Het standpunt dat ik daarbij vertolkte (en dat u onderaan dit bericht kan lezen) is volledig in overeenstemming met het verkiezingsprogramma en partijstandpunt dat enkele jaren geleden in het Vlaams Belang werd ingenomen en waarin het behoud van dorpen (waaronder Doel) primeren op megalomane havenprojecten. Wat sommigen ook mogen beweren, het zogenaamde Saeftinghedok is en blijft pure waanzin.

Afgelopen zondag (3 mei) was ik op de betoging in Brussel voor een vrij Vlaanderen. Het Noord-station is niet bepaald een aangename plaats om een betoging te laten starten. De verlaten hoge kantoorblokken van het WTC (World Trade Center) doen mij spontaan terugdenken aan één van de eerste kleinkunstpareltjes van Jef Elbers, waarin hij de volkse wijk beschrijft die enkele decennia geleden moest plaats ruimen voor het beton van het WTC. Een vrij Vlaanderen betekent uiteraard dat de taalgrens de staatsgrens van Vlaanderen moet worden. Maar daar mag het niet eindigen. We moeten ons ervoor hoeden dat Vlaanderen niet bedolven wordt onder het staal, glas en beton. Ook daarvoor was ik zondag in Brussel. Het zo vaak bezongen Vlaanderen van weleer met zijn weiden als wiegende zeeën, de machtige stromen, de purperen heide, de vruchtbare polders dreigt in een steeds snellere vaart te veranderen in een verkaveld, volgebouwd Vlaanderen gekenmerkt door dagelijkse ellenlange files waarin de roep naar nog meer beton nog sterker klinkt.