Thuis - Weblog
Op de bres voor Vlaanderen, op de bres voor Doel Afdrukken
zaterdag 09 mei 2009
ImageAfgelopen zondag (3 mei) was ik op de betoging in Brussel voor een vrij Vlaanderen. Het Noord-station is niet bepaald een aangename plaats om een betoging te laten starten. De verlaten hoge kantoorblokken van het WTC (World Trade Center) doen mij spontaan terugdenken aan één van de eerste kleinkunstpareltjes van Jef Elbers, waarin hij de volkse wijk beschrijft die enkele decennia geleden moest plaats ruimen voor het beton van het WTC. Een vrij Vlaanderen betekent uiteraard dat de taalgrens de staatsgrens van Vlaanderen moet worden. Maar daar mag het niet eindigen. We moeten ons ervoor hoeden dat Vlaanderen niet bedolven wordt onder het staal, glas en beton. Ook daarvoor was ik zondag in Brussel. Het zo vaak bezongen Vlaanderen van weleer met zijn weiden als wiegende zeeën, de machtige stromen, de purperen heide, de vruchtbare polders dreigt in een steeds snellere vaart te veranderen in een verkaveld, volgebouwd Vlaanderen gekenmerkt door dagelijkse ellenlange files waarin de roep naar nog meer beton nog sterker klinkt.

Afgelopen zaterdag (2 mei) was ik in Doel.  In vergelijking met de betoging in Brussel hebben vele Vlamingen spijtig genoeg de weg naar Doel (nog) niet gevonden. Nochtans is er geen enkele andere plaats in Vlaanderen waar de rechten van gewone mensen zo met de voeten worden getreden. De strijd voor het behoud van Doel geeft aan welk Vlaanderen we in de toekomst willen: een gebetonneerd Vlaanderen of een vrij Vlaanderen? Steeds weer mogen we de haperende plaat aanhoren dat in naam van “de vooruitgang”,  “de concurrentiepositie”, “het belang van de Vlaamse economie al het andere maar moet opgeofferd worden. Inzet voor het kleinschalige, voor leefbaarheid, historisch erfgoed, een eeuwenoud dorp wordt aanzien als een rem op de toekomst. Maar wat voor een toekomst? Nog meer beton? Nog meer files? Zonder zich af te vragen wat de meerwaarde hiervan is. We moeten ons ervoor behoeden dat inzet voor Vlaanderen niets meer  wordt dan een centen verhaal zonder nog stil te staan bij het welzijn van onze gemeenschap. Tegenover het eenzijdige verhaal van de economische welvaart staat het welzijn van Vlaanderen. Het koesteren van het kleinschalige, de dorpsgemeenschap, het respecteren van de kleinst mogelijke entiteit. De inzet voor Doel is daarom gekoppeld aan de inzet voor een ander Vlaanderen.

Ook de ‘groenen’ waren zondag in Doel, Groen (Agalev) heeft in 2000 mee de halfslachtige beslissing genomen dat Doel slechts mocht blijven zolang de haven niet zou uitbreiden.  Reeds in 2000 waarschuwden we dat deze schaamlapbeslissing de leegloop op gang zou brengen. Zelfs de zogenaamde garantie dat de inwoners woonrecht zou gegarandeerd worden zolang er geen bouwvergunning voor een bijkomend containerdok werd afgeleverd, wordt nu geschonden. Zogenaamd “beslist beleid” van Kris ‘Bulldozer’ Peeters.

Ook Vlaams-minister Anciaux maakte zijn opwachting in Doel. Als minister van cultuur was dat logisch, zijn verklaringen waren echter pijnlijk teleurstellend. Een onsamenhangend verhaal van beslissingen mogelijk  herdenken maar tegelijk de pers sussen dat er over Doel zeker geen tweespalt in de Vlaamse regering bestaat. Dat is “a” stamelen zonder “b” te durven zeggen. Want diezelfde Vlaamse regering heeft de jongste maanden met veel machtsvertoon tientallen woningen en historische gebouwen afgebroken.

Ook wij waren zaterdag in Doel. Niet omwille van een plotse electorale opstoot of een herontdekking in het licht van de verkiezingen. Doel is de afgelopen 15 jaar geen ogenblik uit ons gezichtsveld verdwenen. Tegen de stroom in! Steeds weer opnieuw het debat blijven voeren. Elk mogelijk argument bovenhalen om het tij te keren. Niet rond de pot draaien maar duidelijk stellen dat het Saeftinghedok onaanvaardbaar is. Hoe geschonden het dorp er vandaag ook mag uitzien, Doel verdient om net zoals het veel kleinere Lillo-fort op rechteroever behouden te blijven en hiervoor ook de definitieve zekerheid te krijgen. Het is niet utopisch om van Doel opnieuw een levendig dorp (weliswaar een ander dorp dan weleer) te maken met bewoning, toerisme, waardevolle gebouwen, hotelfaciliteiten en tal van recreatieve en culturele troeven. Een oase van rust aan de rand van de haven. Net zoals Lillo-fort een meerwaarde voor de haven! Wanneer gaat men dat in Beveren, in Brussel en in Vlaanderen eens beseffen?

Bruno Stevenheydens

 
< Vorige   Volgende >