Thuis - Weblog arrow 2014 arrow Oma - Gebrouilleerd zijn
Oma - Gebrouilleerd zijn Afdrukken
vrijdag 31 oktober 2014

Ik ben gebrouilleerd met mijn moeder. Ik kwam het woord gebrouilleerd tegen in een Nederlandse column en vond het onmiddellijk een mooi woord. Brouilleren wil zeggen 'in onmin leven'. Het komt uit het Frans. Wel toepasselijk want mijn moeder woont al 6 jaar in Frankrijk.

Het is niet de eerste keer dat ik gebrouilleerd ben met mijn moeder. Twintig jaar geleden hebben we eens een jaar geen contact gehad, maar ditmaal duurt het langer. Meestal zeggen ze bij een ruzie of onmin dat elk partij schuld heeft. Dat zal wel zo zijn, maar mijn moeder is de enige waar ik mee gebrouilleerd ben, terwijl dat omgekeerd niet zo is. Met haar moeder leefde ze lange tijd ook in onmin, zodat ik mijn oma heel wat jaren niet heb gezien.

Mijn oma was de langstlevende grootouder en ik mis haar wel. Ik mis vooral de verloren jaren. De jaren in mijn jeugd waarin ik de ouders van mijn moeder veel te weinig of eigenlijk bijna niet zag. Van mijn opa herinner ik me zijn grijze kuif en ik hoor nog steeds zijn stem. 'Lekker jochie', zei hij dan. Mijn opa stierf toen ik dertien was.

Oma was ook gebrouilleerd met andere mensen. Het is me altijd bijgebleven hoe ze vertelde in onmin te leven met de weduwe van de man die naast opa begraven lag. Iets met grassprietjes die de grens tussen de twee graven hadden overschreden. Ik hoop dat opa beter overeen komt met zijn buurman van de afgelopen 33 jaar.

Zelf wil ze er niet van weten maar mijn moeder lijkt sterk op oma. Oma was wel wat fors en mijn moeder kan je door een ringetje halen. Wederzijds was er weinig warmte tussen hun beiden.

De laatste keer dat ik oma zag is zo'n 7 jaar geleden. Ze woonde tot haar laatste dagen in een rusthuis voor oud-schippers in Maasbracht (Nederlands Limburg). Als mijn moeder op bezoek ging, ging ik vaak mee. Wel gezellig al die oudjes rond de tafel met een 'bakje koffie', elke voormiddag was dat een vast ritueel. Oma was de kloek aan haar tafel. Zij bepaalde wie er nieuw aan hun tafel mocht komen zitten als een ander oudje was overleden of niet meer fit genoeg was om naar het koffieritueel te komen.

Mijn moeder babbelde soms ook met een van de andere oudjes, toevallig met de magerste. Oma kon dat niet verdragen, ze gedroeg zich dan nogal jaloers. Maar ze waren aan elkaar gewaagd. Ook al vond mijn moeder dat ze het meest voor oma deed, toch had ze de indruk dat haar jongere broer oma’s lieveling was. Opnieuw jaloezie. Tenslotte ging mijn moeder niet meer op bezoek bij oma.

Zelf heb ik haar nog wel eens gebeld, maar dat was een hopeloze situatie. Oma verstond dat 'Belze', zoals ze mijn Algemeen Nederlands noemde, niet zo goed. Ik ben niet meer op bezoek geweest. Ik heb er ook geen excuus voor. Vanop reis stuurde ik regelmatig een kaartje.

Twee jaar geleden geraakte ik in onmin met mijn moeder. Vrij onmiddellijk dacht ik aan oma. Nog twee maanden en ze zou honderd worden. Ik had net met mijn vriendin besproken om samen op bezoek te gaan toen een van mijn nichtjes een bericht stuurde dat oma was overleden.

De begrafenis was een reünie. Sinds vele jaren zag ik een nonkel, tante, neven en nichten terug. Ik heb slechts 3 nichten en 2 neven maar ik had hen gedurende vele (sommigen zelfs tientallen) jaren niet meer gezien.

Mijn moeder was niet op de begrafenis. Brouilleren overstijgt de dood. 'Gebrouilleerd zijn', ik zal het woord niet meer vergeten. De littekens die je ervan overhoudt evenmin.

 
< Vorige