Chemtrails - gevangen in het net van complotverhalen
woensdag 05 november 2014

Deze ochtend was ik al voor dag en dauw opgestaan en fietste ik langsheen het spoor richting Sint-Niklaas. In een landweggetje tussen Beveren en Nieuwkerken vond ik de nodige inspiratie om mijn fototoestel en groothoeklens boven te halen. Ik fotografeer namelijk graag koeien en die zijn er voldoende te vinden. Koeien kunnen zo fotogeniek zijn door hun nieuwsgierigheid. Het vraagt wel enige tijd en moeite om het vertrouwen van deze dieren te winnen. Maar uiteindelijk lag ik bijna plat op mijn buik om een origineel beeld te maken van een wollig uitziend jong ‘model’. Het beest was heel nieuwsgierig wat me verschillende kansen gaf voor een mooie foto. Op een tiental centimeters van mijn gezicht liet het zijn grote tong van links naar rechts over het gras gaan. Boven de kop van het beest waren vliegtuigsporen in de lucht zichtbaar. Een speciaal beeld. Wanneer het dier langzaam zijn kop terug omhoog bracht, maar me tegelijk bleef aankijken, drukte ik af. En op dat ogenblik dacht ik aan mijn moeder. Niet door de koe, maar wel door de vliegtuigsporen, omdat die al voor zoveel ellende hebben gezorgd.

Mijn mama ziet ze namelijk vliegen. Letterlijk. Dag in, dag uit. Het zal als ouder niet gemakkelijk zijn om je kinderen op sleeptouw genomen te zien worden door onheilsprofeten, maar omgekeerd is het dat evenmin. Mijn moeder zit niet in één of ander afgesloten gebouw of op een ver afgelegen eiland.
Neen, mijn moeder zit gevangen in het net van complotverhalen. Van achter de computer in haar woning in Bretagne ondergaat zij dagelijks de lokroep van onheilsprofeten om zich tegen de rest van de wereld te keren. En gretig participeert ze mee om via haar facebookpagina zieltjes te winnen. Herhaaldelijk en ongevraagd heeft ze een aantal van mijn vrienden, collega’s en kennissen belaagd met berichten over haar complotmanie. Mijn moeder zit in een soort van internetsekte. Het is bittere ernst en ik heb het er verdomd moeilijk mee. Ik zou Jan Eelen kunnen aanraden haar een bezoekje te brengen in Bretagne en er een nieuwe reeks ‘In de Gloria’s’ op te nemen. Want ondanks de bittere ernst is een cynische vorm van humor de enige remedie om mijn verdriet te milderen.

Hoe komt het toch dat iemand zo bezeten is geraakt van complottheorieën? Ik heb mezelf deze vraag al vaak gesteld. Ze lijken vanuit het niets te zijn gekomen. Tot voor enkele jaren volgde ze de politiek vanop enige afstand. Tijdens mijn jeugdjaren vond ze mijn Vlaamse overtuiging maar niks. Maar nadat ik in de lokale politiek enige bekendheid had verworven, volgde ze dat op de voet. Voor ze in 2008 naar Frankrijk emigreerde woonde ze heel wat gemeenteraden bij vanop de eerste rij van de publieksbanken. En ook daarna deelde ze vele berichten over de politiek op haar FB-pagina.

Maar plots was dat alles over. Twee jaar geleden wisselde mijn moeder de politieke loftrompet om voor een aanhoudende stroom van complottheorieën. Enige invloed zal er zeker zijn geweest via haar huidige echtgenoot die ze in Frankrijk heeft leren kennen en die al enkele jaren actief is met het verkondigen van een nieuw wereldbeeld. In het begin kon ik het één en ander nog counteren tot ik in ongenade viel en werd geklasseerd omdat ik geen deel wou uitmaken van het waanzinnige verhaal.

Geef toe het is bijzonder vermoeiend. Er gebeurt iets in de wereld en onmiddellijk volgt er een complottheorie. En sommige verhalen zijn bijzonder eng en kwetsend. Kanker zou een verzinsel van de farmacie zijn dat enkel door de inname van saffraan te genezen valt.   JFK werd vermoord door Jackie wat ontegensprekelijk bewezen zou zijn door de vage foto’s die gemaakt werden bij de schietpartij in Dallas. Over de maanlanding heb ik nog niets mogen vernemen, maar wel stuurde mijn moeder tientallen berichten de digitale wereld in om te bewijzen dat 11 september een ‘inside job’ van de CIA was. En het ging van kwaad naar erger. Het laatste wat ik mocht vernemen is dat volgens haar Ebola een verzonnen verhaal is van de Illuminatie, het Vaticaan en de gezondheidsindustrie. Grijs haar krijg ik ervan, zo’n toestanden wens ik mijn ergste tegenstrever niet toe.

Maar het actiefst is ze met het delen van informatie omtrent de condensatiesporen van vliegtuigen die afhankelijk van de luchtvochtigheid wat langer blijven hangen. Volgens een wereldwijd verspreidde complottheorie zijn zo’n lang zichtbare condensatiesporen niets anders dan chemische sporen, chemtrails. En deze vliegtuigsporen zouden de meest giftige metalen, pesticiden en ander spul bevatten om de bevolking wereldwijd te vergiftigen. Bent u nog mee? Het wordt nog gekker. Het zou om een wereldwijd complot gaan waarbij het Amerikaanse leger in samenwerking met de NAVO en andere instanties ons opzettelijk trachten ziek te maken. Erger nog, al die chemische rotzooi moet ervoor zorgen dat de wereldwijde bevolking zich slaafs opstelt tegenover een nieuwe wereldorde. Mijn moeder beroept zich erop dat ze het spelletje door heeft en in haar tuin heeft ze een afweerinstallatie gebouwd tegen die chemtrails. Jawel, via het internet heeft ze een zelfbouwpakket gekocht, een zogenaamde chembuster, waarmee ze middels positieve energie chemtrails over haar woning laat verpulveren. Maar haar chembuster laat het blijkbaar afweten want met regelmaat wordt er in het vochtige noorden van Bretagne een foto gemaakt van languitwaaiende condensatiesporen.

Ik heb me suf gepiekerd hoe mensen zo fanatiek onbewezen complottheorieën na hollen. In haar geval heeft het te maken met een zwart-witbenadering van mensen en ideeën. En met de drang om ergens bij te willen horen en zich tegelijk ergens tegen af te zetten. En dat afzetten ging gepaard met het ongedaan maken van echte en digitale vriendschapsbanden. Vrienden die weerwoord boden werden uit de vriendenlijst verwijderd en zelf kreeg ik via sociale media het etiket van struisvogel opgekleefd. 

Mijn moeder zit in een internetsekte en dat doet pijn. Ze is niet de enige. Enkel in ons land zijn er duizenden mensen die in het net van de meest waanzinnige verhalen zitten of die niet zonder het beeld van een gecreëerde externe vijand kunnen. Een aantal keren heb ik getracht moeder terug tot rede te brengen. De ene keer met argumenten, de andere keer met een kwinkslag en de nodige humor.  Soms heb ik haar op de hypocrisie gewezen wanneer ze haar vriendenkring weer eens opriep om ellenlange Engelstalige filmpjes met de zogenaamde enige waarheid te beluisteren terwijl ze het Engels niet machtig is. Maar ik heb het moeten afleggen. Ik ben in de ban geslagen. Er kan geen bemoederen meer tegenop.

B.

 

 

Afgelopen vrijdag postte ik de tekst omtrent de herinnering aan mijn oma en de verwijdering tussen mijn moeder en mezelf. De tekst hierboven is het aansluitende deel hoe mijn moeder zich bewust heeft laten strikken in het net van complottheorieën. Ik heb er de afgelopen 2 jaar, ondanks haar vele, bijna dagelijkse berichten op FB, nauwelijks publiek (wel persoonlijk) op gereageerd. Ik heb me ervan verwijderd en het trachtte te verdringen… Maar het liet me niet los. Zoals een zware steen die je in een rugzak meedraagt. Een maand geleden (4 oktober) tijdens het fotograferen net na zonsopgang was er plots het moment dat ik deze tekst zou schrijven, om het te erkennen, om het te benoemen, een plaats te geven en te delen met mijn omgeving. Sommigen zullen misschien denken dat het beter is zoiets toe te dekken, stil te houden, de ‘schone schijn’ hoog te houden… Maar wat ben je met schone schijn? Niets. Helemaal niets.