Compostela (20 mei tem 4 juli 2015)
donderdag 23 juli 2015

Hieronder vind je de teksten terug die ik de voorbije weken net voor en tijdens mijn wandeltocht naar Compostela schreef. Foto's zijn te zien op mijn facebookpagina.

 

 

Verlangen om op 'weg' te gaan... 'Hasta Santiago'

20 mei 2015

 

'In een wereld die gevuld is met wolkenkrabbers en betonwoestijnen, proberen sommigen hun eigen stukje wildernis te vinden.'

Een tijdje geleden, ik weet niet meer waar, las ik deze quote en schreef hem op ter inspiratie voor dat stukje wildernis waar ik op zoek naar ben.

Begin dit jaar, in de donkere januarimaand, kreeg ik van een arts de raad een plan te maken. ...'Er moet toch iets zijn dat jou opnieuw inspiratie geeft?' ... 'Ik heb op zolder een rugzak liggen', antwoordde ik gelaten, 'en ik kijk er naar uit fit te zijn zodat ik deze terug kan omgespen.' ... 'Wel, laat het dan die rugzak zijn die jou inspiratie geeft en maak een plan.'

In de weken erna dacht ik terug aan deze korte conversatie. Eventjes kwamen Schotland en Wales op mijn netvlies. Plots was Compostela in mijn gedachten. Ik stond op een ochtend op en zei tegen mezelf: ‘Ik reis naar Donibane Garazi (Saint-Jean-Pied-de-Port) in Frans-Baskenland en vertrek van daar te voet naar Santiago de Compostela.’

Zo eenvoudig klonk het. Ik maakte me sterk dat het niet zomaar een voornemen was. Geen misschien, geen als, geen maar... Gewoon: ‘ik vertrek’.

En het voornemen ging niet meer weg, het rijpte en werd elke dag een beetje sterker. Een voornemen maken is eenvoudig, het uitvoeren iets minder. Want de dagen en weken na mijn voornemen werd ik meermaals met mijn voeten terug op de grond gezet. Iets te veel drukte en ik was uit mijn lood geslagen. Maar ik moest er door. Om de paar dagen trok ik mijn wandelschoenen aan en stapte door de velden. Maar ditmaal met een doel.

Het was niet de eerste keer dat ik dacht aan een voettocht naar Santiago de Compostela. In 2010 bracht ik tijdens een soloreis door Baskenland een bezoek aan Saint-Jean-Pied-de-Port en overnachtte er in een pelgrimsherberg. Het was de meest ontspannende avond van mijn reis. Ik maakte er vlotjes kennis met de uitbater en de andere gasten. Ik was de enige niet-pelgrim. Al de andere gasten waren ofwel al een tijdje onderweg, ofwel was Saint-Jean-Pied-de-Port hun vertrekpunt. De herberg lag buiten het stadscentrum en had een prachtig uitzicht op de Pyreneeën. ‘s Avonds werd ons een heerlijke maaltijd door de gastheer voorgezet. Eén na één verdwenen de andere gasten na de maaltijd naar hun kamer. Om negen uur was ik de enige die nog van de aangename avond zat te genieten want de pelgrims zouden nog voor het ochtendkrieken vertrekken. De volgende ochtend maakte ik tijdens een lange wandeling door de omliggende heuvels enkele foto’s. Ik wist op dat ogenblik dat ik er terug zou komen.

Eigenlijk zat Compostela al veel langer in mijn gedachten. In 2002 behaalde ik in avondonderwijs het licentiaatsdiploma (master) in de criminologie. In dat laatste jaar maakte ik een thesis over onthemende projecten in de bijzondere jeugdzorg waarin ik de voettochten met zogenaamde probleemjongeren naar Compostela de nodige aandacht gaf.

Vaak dacht ik aan deze beide momenten terug. Voor mezelf zag ik het 'op weg' gaan als een soort kantelmoment om knopen door te hakken en vooruit te geraken.

In februari liet ik me een stapeltje boeken en een film meebrengen uit de bibliotheek. Voor het eerst in lange tijd geraakte ik geboeid aan het lezen en verslond ik het ene na het andere boek van mensen die om totaal uiteenlopende redenen, gepland of impulsief, aan de pelgrimstocht waren begonnen. De film 'The Way' (2010) zag ik de voorbije maanden 4 keer. Een mooie inspirerende film, met een verhaal dat je raakt en niet loslaat. En ik dacht telkens aan mijn eigen vader die 25 jaar geleden veel te jong overleed, ik vroeg me af wat zo’n reis met hem zou kunnen gedaan hebben…

De boeken en film gaven extra inspiratie. Het plan kreeg vorm. Ondertussen is het al enkele maanden een stuk opgeklaard in mijn hoofd. Alleen een wisselend gebrek aan energie en aanhoudende kwalen en wispelturige darmen trekken me soms nog naar beneden. Maar het is een kunst om het glas halfvol in plaats van halfleeg te zien en met aanhoudende ijver tracht ik me in die kunst te bekwamen. Ik bleef mijn wandeltempo aanhouden en verloor ondertussen enkele kilo’s lichaamsgewicht die ik al niet moet meenemen.

Recent nam ik ontslag als schepen in de gemeente Beveren, nochtans was het mijn enige baan. In onze Westerse wereld van zekerheden lijkt springen zonder parachute voor velen niet zo’n verstandige beslissing. Ik had genoeg redenen om vast te houden aan mijn waarden en inzichten en mijn eigen weg te volgen.

Ruim een week geleden maakte ik op het gemeentehuis mijn kasten leeg. Toch nog een kuub aan persoonlijk klassement en dossiers waar ik (in het verleden) gretig mijn tanden in heb gezet. Ondertussen heb ik mijn handtekening geplaatst onder de voordrachtsakte van de nieuwe schepen zodat mijn ontslag definitief is. Die handtekening was eenvoudiger dan de handtekening 2 jaar en half terug toen ik aan het mandaat begon. Ik was geen voorstander om snel een coalitie met een blanco blad aan te gaan, nog minder om er schepen van te worden. Uit loyaliteit tegenover mijn Beverse collega’s heb ik me toen laten overtuigen. Ditmaal, bij mijn ontslag, heb ik volledig zelf beslist. Op mijn webstek heb ik een kort tekstje geplaatst over het waarom en over onbeantwoorde brieven en aangekaarte pijnpunten. Of ik als gemeenteraadslid met ‘goesting’ terug de draad kan opnemen zal de toekomst uitwijzen.

Het is een sprong in het onbekende. Onvermijdelijk kwamen er de voorbije dagen een aantal gedachten boven. Mijn enige spijt is voor anderen bestemd, het moeten loslaten van een engagement om ten diensten te staan van anderen, een goede zaak, bepaalde dossiers, ... Voor mezelf voelt het verlossend. Sommige compromissen waren aan mij niet besteed. Spijtig dat daar zo weinig begrip voor is. En sommige uitwendigheden waren me eerder een last dan lust. De afgelopen jaren nam ik al liever aan de zijkant van de laatste rij plaats, dan midden de voorste. Zelfs tijdens de verkiezingscampagne in 2012 nam ik liever foto’s van anderen, ipv zelf op de foto te staan. Ik hoef ook niet zomaar ergens bij te horen om de hoop te vergroten. Met de jaren zijn zoveel zaken relatief en onbelangrijk geworden. Het enige dat niet verdwenen is, is de maatschappelijke bekommernis.

Na een moeilijk jaar vult een leeg hoofd zich opnieuw met plannen. Ik las de jongste maanden in andere getuigenissen dat een burn-out je leven wezenlijk kan veranderen. Sommigen zeggen dat het het beste is dat hun ooit is overkomen. Ik kan dat bevestigen noch ontkennen. Wel weet ik dat het niet meer hetzelfde zal zijn.

Ik kijk er naar uit om op weg te gaan. Het is een sterk verlangen. Ik ben benieuwd om te ervaren of ik mijn grenzen kan verleggen. Zal ik het fysiek aankunnen? En wat zal het met me doen? ... En eigenlijk nu ik dit overlees, hoe dichter het moment van vertrek nadert, hoe meer ik alles loslaat en met open verwachtingen benieuwd ben naar wat het zal brengen.

Binnen enkele dagen vertrek ik vanuit Saint-Jean-Pied-de-Port net voor de Pyreneeën en met wat geluk loop ik na Compostela nog naar 'het einde van de wereld' aan de kust in Galicië om daar mijn eigen stukje wildernis of rust te vinden. De komende weken geen blog, geen Facebook, geen gsm, ... Als ik terug ben post ik wel een foto!

Bruno

(Uiteindelijk plaatste ik om de zoveel dagen een foto en bijhorende tekst. Bijna dagelijks schreef ik. ... Slechts enkele teksten - hieronder - waren onmiddellijk klaar voor publicatie.)

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10153334415401052&set=a.416303831051.193200.749871051&type=1&theater

(N: Deze foto nam ik in 2010 wanneer ik de bergen in de omgeving van Saint-Jean-Pied-de-Port verkende.)

 

26 mei 2015

(Tijd voor een nieuwe profielfoto op Facebook) .... Op weg naar Compostela.... de eerste km's (Pyreneeën) wogen het zwaarst

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10153351663596052&set=a.434609576051.228583.749871051&type=1&theater

 

26 mei 2015

En tijd voor een nieuwe omslagfoto... Prachtige brug in Gares/Puente la Reina (Spaans Baskenland), 23 km na Iruna/Pamplona ... De tocht is zwaar, het uitzicht prachtig!!, vergeet de ervaren gids maar, ik vind de 'weg' zelf wel....(en geniet van elke km)

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10153351689806052&set=a.10150466959606052.386823.749871051&type=1&theater


8 juni 2015

Halfweg, onderweg naar Santiago de Compostela.... Ieder op zijn eigen ritme, 't moment om nog een foto te posten (ergens halverwege tussen Burgos en León)

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10153393161681052&set=a.10151619299921052.1073741828.749871051&type=1&theater

"Onderweg

...Onderweg leer je vergeten, gisteren ligt ver achter u. En voor morgen nog geen zorgen, onderweg is 't altijd nu. En voor morgen nog geen zorgen, onderweg is 't altijd nu.

Onderweg ben je nomade, soepel plooiend, speels van geest. Geeft u over aan de genade, je wordt vrij en onbevreesd. Want je botst met tegenstrevers, elken ding zegt zijne zeg. Leer geduldig incasseren, van tegenliggers onderweg. Geduldig incasseren, van tegenliggers onderweg

Los van vastgeroeste ideeën, onderweg pluk je den dag. Pelgrim ben je heel je leven, vorderen doe je liefst zigzag. Haast u, haast u, uiterst langzaam, want het einddoel is bekend.

Daar valt weinig van te zeggen, niet bepaald een happy end. Daar valt weinig van te zeggen, niet bepaald een happy end.

Ooit als kind ben ik vertrokken, zonder route, kaart of plan. Onderweg al heel m'n leven, wat is daar de zin toch van. Onderweg stel je geen vragen, voor hoelang nog en waarom.

Onderweg ben je zigeuner, je reist voort en ziet niet om. Onderweg ben je zigeuner, je reist voort en ziet niet om.

(Onderweg - Willem Vermandere,...de versie van Mira is eindeloos mooi...)

 

 

15 juni 2015

'Een aanwezigheid' .... 

“There is a crack in everything. That’s how the light gets in…” (Leonard Cohen)

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10153409449831052&set=a.10151619299921052.1073741828.749871051&type=1&theater

Op weg naar Compostela.... Ondertussen is de 4de week aangebroken en nader ik mijn (tussen)bestemming. In het begin kon ik de dagen nog onderscheiden, nu ben ik zonder hulpmiddel het besef kwijt welke dag het is. En toch is elke dag anders. Prachtige wandeldagen met mooie vergezichten, mistige bergwandelingen, maar soms ook de eentonigheid van de voorsteden. Ik zag indrukwekkende kathedralen in Pamplona, Burgos, Leon, Astorga, .... Maar het was in een klein kerkje dat ik 'een mystieke aanwezigheid' voelde. ... Het zonlicht dat plots in de verduisterde kerk naar binnen scheen is eindeloos mooier dan het blinkende goud van de kerkschatten.... 'In alles zit een barst. Maar het is juist daar waar het licht binnen komt.'

 

 

20 juni 2015

op weg naar Compostela... 

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10153422879031052&set=a.10151619299921052.1073741828.749871051&type=1&theater

 Zonder de vele medereizigers, de andere pelgrims op 'de weg', zouden de voorbije weken 'te stil' zijn geweest. Het 'buen Camino' dat dagelijks naar elkaar als begroeting wordt geroepen, werkt heel ondersteunend. Ook al stap je alleen, je bent hier niet alleen... Ook de mensen onderweg reageren hartelijk: 'Buenos dias, buen Camino!!'

Elke dag kijk ik aandachtig naar de andere pelgrims die mijn pad kruisen. Vaak sta ik versteld van de energie die zovelen uitstralen. Energie die op het gezicht te lezen staat. Hoe spelen sommigen het toch klaar om de tocht naar Santiago te volbrengen? En dan denk ik aan de rugzakken op voetjes die ik tegenkwam. Mannen, maar vooral sterke vrouwen gebukt onder een loodzware rugzak. Vaak staat die rugzak symbool voor de vele overbodigheden die ze bij zich hebben. Niet alleen op de Camino maar ook in het echte leven wordt er heel wat overbodige ballast meegezeuld. 

Behalve te veel bagage zie je ook dat heel wat mensen niet getraind zijn of met de nodige lichamelijke beperkingen de tocht beginnen en zelfs volbrengen, hun onvolmaaktheden ruim gecompenseerd met de nodige energie en doorzettingsvermogen. Strompelend of met hele kleine pasjes worden er grote afstanden afgelegd.

Op deze tocht zie je ook de frisse kerels, spieren dagelijks goed gemasseerd, klaar voor de volgende etappe van een zoveelste sportieve prestatie. Ze blinken van zelfvertrouwen. De vraag is niet of ze aankomen, maar wanneer. Het is hun zeker gegund.

Er zijn de vele prille twintigers, korte broek, sandalen, glimlach op het gezicht... Nog voor het echte leven begint willen ze het al resetten in hun zoektocht naar diepere waarden en de zin van het bestaan.

Opvallend zijn de hartsvriendinnen en boezemvrienden die mekaar op de tocht nog meer weten te vinden of op een bepaald moment besluiten alleen verder te stappen en aan het eind weer samen komen. Sommige haken af terwijl de andere verder de weg volgt, ook dat is de Camino.

En dan zijn er de koppels, al weken, soms maanden op stap, vaak vertrokken van aan de voordeur. 'Van in Groningen hoor!', wordt me op een morgen door een charmant koppel toevertrouwd. 'Ik werd plots ontslagen, net enkele jaren voor mijn pensioen'. 'Het had niet beter kunnen zijn.'

'Ca va, Bruno?' Een Fransman die ik eerder zag klopt me bemoedigend op de schouder. Samen met zijn dochter is hij meer dan een maand geleden vertrokken in Frankrijk. Verrassend is het aantal ouders die de Camino met (èèn van) hun kinderen afleggen; de Fransman met zijn net afgestudeerde dochter, een Bulgaarse moeder en dochter, een jong Amerikaans koppel met een kleine peuter op de rug, een gepensioneerde Italiaan met zijn kleinzoon, ...

Vooral zie je pelgrims die de tocht op hun eentje volbrengen, net zoals ikzelf. Niet asociaal, maar wel gehecht aan de vrijheid eigen keuzes te maken. Door te genieten van de stilte en het alleen lopen. Het is/was fijn om enkele uren, soms dagen met aangenaam gezelschap op te trekken of elkaar op verschillende etappes tegen te komen. Maar telkens weer zoek ik de rust op, de confrontatie met mijzelf. Om dan s' avonds bij nieuwe of hervonden vrienden aan de lange tafels aan te schuiven voor een stevige maaltijd en de immer aanwezige wijn. Je ziet mensen veranderen, zowel innerlijk maar ook uiterlijk. Behalve een flinke stoppelbaard heb ik mijn broeksriem al 2 gaatjes laten versmallen, mijn voeten daarentegen zijn meer dan 1 maat uitgezet. 

Fysiek is de Camino niet zo zwaar, toch niet nadat de blaren van de eerste week genezen zijn. Hoewel die blaren ook na enkele weken weer durven terug komen. Emotioneel is het wel zwaar. Het confronteert je met je diepste ik, met het verleden op de loer en de toekomst als een onbeschreven blad voor je.

Maar je leert van de ervaringen van anderen. Krasse zeventigers/tachtigers, vol wijsheden van een rijk, gevuld leven..

Zestigers voor het eerst van hun leven alleen op reis.

Zovele mensen te midden van hun levenspad die knopen hebben doorgehakt, hun job en/of vroeger leven achter zich hebben gelaten. Mensen met littekens op hun ziel op zoek om hun immens stil verdriet een plaatsje te geven. Moedige vrouwen en mannen die een ziekte hebben overwonnen of nog trachten te overwinnen. De weg naar Compostela is zowel uiterlijk maar vooral innerlijk heel bijzonder.

Spijtig dat er ook de respectlozen zijn, diegenen die niet beseffen waar het over gaat en alleen het plezier najagen, die de Camino consumeren en in hun kielzog een spoor van afval achterlaten. Veel afval... Er is nog werk aan de winkel.

En dan zijn er diegenen voor wie de Camino de laatste reis was. Ik kan de kruisen en gedenktekens niet meer tellen als herinnering aan de pelgrims die op hun tocht naar Compostela gestorven zijn. Zovele gedenkkruisen, regelmatig onderhouden door familie en vrienden die vaak terugkeren. Je wordt er klein en stil van dat zo'n reis voor iemand echt een eindhalte was.

Het is een tocht die je geen enkele dag onbewogen laat. Vooral zal ik de verbondenheid herinneren, zovelen op 'de weg' wetend dat Santiago niet de eindbestemming is maar dat de tocht verder gaat. 

Bruno

 

 

24 juni 2015

Aankomst in Santiago de Compostela..,

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10153435341701052&set=a.10151619299921052.1073741828.749871051&type=1&theater

En dan, na meer dan 4 weken stappen, is het moment van aankomst aangebroken. Door de hitte keek ik er de voorbije dagen erg naar uit. Maar tijdens het afleggen van de laatste kilometers zou ik de klok, of beter mijn kilometerteller, willen terugdraaien.

Gisterenavond aan het eind van de voorlaatste etappe voelde je het dat we er bijna waren. Veel andere medepelgrims die ik de voorbije weken en dagen had leren kennen kozen Pedrouzo eveneens uit als voorlaatste halte. In de avond was er een mis in een bomvol kerkje, met een mix van lokale bewoners en pelgrims. Mijn Spaans beperkt zich nog steeds tot de meest voorkomende woorden, maar ik begreep wat de priester ons toewenste wanneer hij zich tot de pelgrims richtte. Na de mis zaten de terrassen in de hoofdstraat van het dorpje overvol. Het stof van de laatste dagen werd weggespoeld met bier en wijn, water hadden we de voorbije dagen al genoeg gedronken. Het dorpje had niets speciaals, maar het bruiste er van de emoties. Mensen zagen elkaar weer. Men klopte elkaar enthousiast op de schouders: 'We zijn er bijna!' Om half tien daalde de rust neer in de langgerekte hoofdstraat. Het was nog steeds broeierig warm. In mijn albergue schikte ik mijn rugzak en legde hem in de gang om de kamergenoten die later in de ochtend zouden vertrekken niet nodeloos te wekken. De laatste dagen was het soms anders, pelgrims die al om 4.30 opstaan en beginnen te friemelen in elk plastic zakje dat ze in hun rugzak bij zich hebben. Met zo'n lawaaimakers is bijna iedereen wakker. 'Bijna iedereen', want zelf heb ik geen last gehad van het ochtendrumoer of het gesnurk van anderen. Oordopjes op maat gemaakt, onmisbaar als je gedurende weken de kamer met anderen deelt. Meestal heb ik goed geslapen, maar de Spaanse bedden zijn wel tekort voor mij.

Vandaag is het moment waar we naar uitkeken aangebroken. Ik herken datzelfde spannende gevoel van de eerste dagen. Toen zat ik nog vol spanning wat komen zou, nu vol emoties terwijl ik terugblik op de voorbije weken. Eerst gingen de dagen nog traag vooruit. Halverwege, na het doorkruisen van de Meseta, vlogen ze voorbij.

Iets na halfzes sta ik op. Opnieuw het ochtendritueel van het verzorgen en intapen van mijn voeten. Bij het ochtendschemer ben in de deur uit.

Tik, tik, tik... Tok, tok... Het vertrouwde geluid van metalen wandelsticks en houten wandelstokken van andere pelgrims. Er is al veel volk op de been, meer en veel vroeger dan de andere ochtenden. Blijkbaar hebben velen het voornemen om voor de middag in Santiago aan te komen. Ik haal veel wandelaars in en verlies vervolgens, zoals gewoonlijk, mijn tijd met het nemen van foto's in het ochtendschemer.

De laatste dagen hebben zich meer en meer groepjes gevormd, men geniet van elkaars gezelschap wetend dat het voor velen na enkele rustdagen in Santiago voorbij zal zijn.

Na een uur wandelen verschijnt er een bar met een groot terras, ontbijt! Na het ontbijt stap ik gezamenlijk verder met enkele Finse vrienden. Eerst praten we nog luchtig, maar vanaf dat we op de Monto de Gozo de stad in de verte ontwaren, krijgen we een krop in de keel. We vervolgen in stilte de weg door de voorstad. Het gaat snel richting het oude centrum. Verdwalen is onmogelijk. De drukke lanen versmallen tot autovrije historische straatjes. We slaan een laatste hoek om, zien de zijkant van de kathedraal, gaan een poort door en staan op het Praza do Obradoiro. De kathedraal laat zich in al haar glorie badend in het zonlicht zien, een overweldigend gevoel. We kloppen elkaar op de schouders, andere vrienden komen aangelopen, stevige omhelzingen volgen... Sommigen zijn uitbundig, anderen hebben het best wel moeilijk, hier en daar wordt een traan weggepinkt. De emoties overvallen ons. De rillingen lopen over mijn armen en rug terwijl het 30 graden is. We genieten van ons moment tot we beseffen dat binnen 10 minuten de middagmis zal beginnen. Ik geef mijn rugzak in bewaring bij het pelgrimsdepot en wandel de reeds goed gevulde kathedraal in. Ik vind een plaatsje vooraan op één voor de pelgrims gereserveerde banken. Links en rechts ontwaar ik bekenden. Het is een weerzien met andere pelgrims die ik sinds de eerste dagen niet meer zag. Een zuster vraagt de aandacht van de honderden aanwezigen in de ondertussen volgelopen kathedraal en leert ons in enkele minuten de korte teksten die er tijdens de mis zullen gezongen worden. Ze doet het vol overgave, het lijkt wel een zangstonde zoals destijds in de jeugdbeweging. We zingen enthousiast mee, in en uit de maat... 

Plots zijn de priesters er. De mis begint...een rust daalt neer in de kathedraal. Mijn gedachten dwalen af... 32 wandeldagen... zoveel herinneringen...

Maar het is nog niet voorbij. Ik geniet van het verblijf in de stad. Santiago is een heerlijke plek om in te verdwalen. Maar na 2 rustdagen wordt de rugzak opnieuw opgetild richting Fisterra en vervolgens Muxía aan de Atlantische kust, de Camino naar het einde van de wereld. De Atlantische oceaan in Galicië!, ik kijk er naar uit. Toch is niet de bestemming het belangrijkst, wel de weg...

 

Bruno

 

 

 

28 juni 2015

Van Compostela naar het einde van de wereld: Fisterra en Muxía

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10153445001876052&set=a.10151619299921052.1073741828.749871051&type=1&theater

Na 1000 km binnenland, machtige kathedralen, stof happen en een bijna elke dag aanwezige gloeiende zon... is de aanblik van de oceaan het mooiste vergezicht op deze reis. De tocht naar Fisterra en Muxía gaat terug naar de tradities van een voor-Christelijke heidense tocht naar het Westelijke einde van de toenmalige wereld. Zowel de schelp, het verbranden van de kleren, het knippen van het haar, als de duik in de oceaan zijn kenmerken van dit voor-Christelijke ritueel. 

De afgelopen dagen werd me opnieuw gevraagd waarom ik deze tocht loop. Soms antwoord ik, soms ook niet. Zo'n antwoord of gesprek is onvergelijkbaar met een vrijblijvende babbel over wat dan ook. Wat de reden ook is, ik kan het eenieder aanraden om kort of langer op tocht te gaan. 'Alle wegen leiden naar Compostela', maar er zijn zoveel mooie locaties om op tocht te gaan. Het op tocht gaan als individuele beleving is van alle tijden. Inspirerend en tegelijk mooi in zijn eenvoud, vind ik datgene wat de Aboriginals over het maken van 'de lange tocht' zeggen:

"Te vaak maak je beslissingen in dit leven, waar je maar gedeeltelijk achter staat. En ook in de beslissingen, die hieruit volgen, kun je maar gedeeltelijk vinden. Hieruit volgen dan weer andere beslissingen waar je jezelf niet meer in vindt. Totdat je op een dag wakker wordt en jezelf niet meer kunt vinden. Dan pak je de spullen die belangrijk zijn en je gaat op weg. Totdat je jezelf weer tegen komt. En dan spreek je jezelf streng toe."

(Aboriginal verklaring voor de Walkabout)

Mijn laatste week in Galicië is aangebroken. De laatste km's zijn nog even mooi als de eerste. Galicië is Keltisch van oorsprong. De natuur, het land, de stenen muurtjes en de heuvels doen je aan Ierland denken. Net zoals in Bretagne, Schotland, en ook bij ons.. wordt hier op de doedelzak gespeeld. De ochtenden worden vaak gekenmerkt door mist die het land nog mysterieuzer maakt. De muziek is mooi, maar me nog te onbekend ... 

Enkele avonden terug werd er samen met enkele andere pelgrims gezongen. Vanaf het moment dat er een Ier en een Vlaming in een gezelschap aanwezig zijn, is een zangmoment onvermijdelijk.

Er werd me gevraagd of ik een lied of een stukje muziek in gedachten heb dat voor mij verbonden blijft met deze tocht. Ik heb er meer dan 1 (Vlaams, Iers, Country, filmmuziek...) Vaak heb ik tijdens het wandelen 'Caledonia' gezongen. Een prachtig lied over Schotland dat tegelijk over een (levens)tocht gaat, een onuitputtelijke bron van inspiratie... 

Een stuk tekst uit Caledonia

https://www.youtube.com/watch?v=-skrVk5TYWU

'I don't know if you can see

The changes that have come over me

In these last few days I've been afraid

That I might drift away

So I've been telling old stories, singing songs

That make me think about where I came from

And that's the reason why I seem

So far away today'

....,

 

'Oh and I have moved and I've kept on moving

Proved the points that I needed proving

Lost the friends that I needed losing

Found others on the way

Oh and I have tried and kept on trying

Stolen dreams yes there's no denying

I have traveled far with conscience flying

Somewhere with the wind ...'

 

Eindbestemming Muxía.

2 juli 2015

https://www.facebook.com/bruno.stevenheydens/posts/10153457326736052?pnref=story

De 'korte' Camino van Santiago de Compostela naar Fisterra en vervolgens Muxía is maar 121 km lang, maar eindeloos mooi. Veel pelgrims haken in Santiago af en keren dan reeds naar huis terug. Ik wist al van de eerste dag van mijn Compostela-voornemen dat de oceaan het eindpunt van mijn reis zou zijn. Men kan zowel in Fisterra als Muxía eindigen, maar Muxía heeft alles om de ideale eindbestemming te zijn. Met wat zij- en interessante omwegen maakte ik hierdoor mijn 1000 km rond.

In Fisterra overheerst het prettige vakantiegevoel: een kilometerslang beschut strand, azuurblauw (ijskoud) water om in te zwemmen en vele bars en restaurantjes. Het voelde niet als een eindbestemming voor mij, maar gelukkig ging 'de weg' nog verder, de laatste 29 km van Fisterra naar Muxía langs verlaten stranden en over de laatste heuveltoppen.

In Muxía overheerst het spirituele gevoel: het kruis op de berg met een eindeloos 270 graden uitzicht over het water van de oceaan, de Virxe da Barca kerk op de rotspunt, de vuurtoren en het immer aanwezige oceaangeluid van de op de rotsen brekende golven. Hier kan geen kathedraal tegenop. Wie de film 'the Way' heeft gezien weet hoe mooi de rotspunt in Muxía is en in werkelijkheid is het er nog mooier.

Het was een fijn moment om hier al wandelend met rugzak de allerlaatste mijlpaal voor de kerk te bereiken. De afgelopen 24 uur ben ik er meermaals teruggekeerd. De zonsondergang is er adembenemend mooi met het stereogeluid van de oceaan en het heldere licht van de maan en de planeten Venus en Jupiter.

Zelfs op deze laatste rustdag werd er nog gewandeld. De eigenaar van de kleine Hongaars/Spaanse Albergue, waar ik verblijf, nam me mee voor een wandeling door de omliggende heuvels.

42 dagen onafscheidelijk met mijn rugzak en enkel rekenend op mijn voeten om me te verplaatsen. Morgen zal het nemen van de bus, na 6 weken zonder vervoermiddel, een aanpassing zijn.

Voor mijn vertrek schreef ik de mededeling dat ik pas bij mijn thuiskomst foto's en verhalen zou posten. Het was echter te mooi om daarop te wachten. Dank voor de vele fijne reacties. Het hele verhaal heeft nog wat tijd nodig, eenmaal thuis volgt er een selectie van een aantal foto's.

Het was een bijzondere tocht, maar het is fijn om terug naar huis te keren.

Bruno